Waardoor er niets veranderde

Haar naam was Snottebel, wat helemaal geen rare naam was in het land waar ze vandaan kwam. In het land waar ze woonde echter, was het dat wel.
Het deed de kinderen lachen, even maar, daarna waren ze het gewoon.
Het deed ook grote mensen lachen. Grote mensen worden de dingen minder rap gewoon omdat ze ouder zijn, en gemener. Hun lachen is geen wijzen en luidop lachen, het is meer iets met mopjes vertellen waarmee ze willen tonen dat ze slim genoeg zijn om die mopjes te verzinnen. En dat heel vaak.

Snottebel ging graag naar school, maar alleen op vrijdag, omdat het dan bijna weekend was. Maar er was iets vreemds met weekends, het was het leukste deel van de week, en toch was het ook het kortste. Dat er nooit iemand aan gedacht had om dat om te wisselen, had er waarschijnlijk mee te maken dat nooit iemand eraan gedacht had om het om te wisselen. Zo gesteld, leek dat logisch. Nu zij er wel aan gedacht had, zou er wel snel iets veranderen, zo dacht ze. En dus ging ze naar de koning.

‘Sire,’ begon ze, en ze legde haar idee uit.
De man fronste het hoofd en maakte rare mondbewegingen. Daarna vertelde hij een lang verhaal, waar hij vaak zelf om moest lachen.  Zijn lachen was er geen van glinsterende ogen en krullende mondhoeken, maar van kuchjes en heen en weer schudden met zijn hoofd.
‘Wat is je naam?’ vroeg hij toen hij eindelijk klaar was.
‘Snottebel,’ zei Snottebel.
Opnieuw kuchte de koning, en toen sloot hij de deur. Waardoor er niets veranderde.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Herinneringen (en die andere constante in het leven)

 

Wakker worden, midden in een droom. Terug willen kruipen, proberen om af te maken. Je omdraaien, je erbij neerleggen. Proberen om opnieuw te beleven, er niet in slagen, nog even blijven liggen. Opstaan omdat je dringend naar toilet moet, en ontbijten.

Ik hou van ontbijten, vroeger meer dan nu.
Misschien deed ik alles vroeger liever dan nu. Alles leek intenser toen, maar misschien is dat een fout in mijn geheugen.

Als de droom waar je weer in wil kruipen, de beleving niet meer kunnen oproepen. En toch opstaan, om nieuwe herinneringen te maken (en naar toilet te gaan, als grote constante in het leven).

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Schrijfavond rond poëzie op 8 juli

Met poëzie is er veel dat je kan uitdrukken. Het kan je helpen om een kader te vinden voor je eigen gevoelens, het geeft je een medium om die gevoelens te delen met de buitenwereld. Het kan uitdrukking geven aan je ideeën of verlangens… Maar hoe begin je eraan?
In deze workshop krijg je handvatten om van start te gaan met het schrijven van gedichten, of om je eigen stijl verder te ontwikkelen.

We werken in een goed verluchte ruimte, en op een afstand van 1,5 met er van elkaar. Was of ontsmet je handen bij aankomst en neem eventueel een mondmasker of sjaal mee voor momenten waarop het even moeilijk is om afstand te bewaren.

Wanneer? Op woensdag, 8 juli, van 19.00 tot 21.00 uur
Voor wie? Iedereen met interesse in poëzie; wel maar maximum 5 personen, dus wees er snel bij
Waar? Peter Benoitlaan in Kessel-Lo
Hoeveel? 15 euro
Info of inschrijven? sandrine.lambert@telenet.be

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Het schrikt me af
te weten wie ik morgen zal zijn
het vult al op
wat ik nog wil bedenken
sluit sterren uit
met een gordijn
En ik heb leegte nodig
om mijn dansen vrij te laten
om in broosheid aan te raken
mijn eigen wereld te ontdekken
en dag na dag te maken

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Brussel

Het was al meer dan drie maanden geleden dat ik nog eens de trein nam. Dat is lang, te lang voor mij, ik hou van treinen. Ik ging naar Brussel en had geen ander doel dan inspiratie opdoen. Inspiratie genoeg in dit hoofd, maar soms moet je je hoofd thuislaten en gewoon een rugzak meenemen. Zo kwam ik terug met enkele schetsen, wat filmpjes en de tekst voor een liedje.

Eenmaal thuis naaide ik de inhoud van mijn schetsboek en camera met grove steken vast aan mijn piano, zo kon ik deze mooie namiddag tot een klein filmpje reduceren (zo neemt het weinig plaats in op mijn harde schijf en hoef ik het niet nog eens in mijn hoofd te proppen).

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Open atelier 1 juli

Het mag weer, voorzichtig en met de nodige maatregelen.
Daarom stel ik ook graag mijn atelier opnieuw open, op een wat  andere manier dan gewoonlijk. Zo worden er minder mensen toegelaten en wordt er meer tijd voorzien. Er wordt gevraagd om bij aankomst de handen te wassen en een mondmasker mee te nemen voor momenten waarop het moeilijk is om afstand te houden. De ruimte zal ook goed verlucht worden.

Dus: Op 1 juli stel ik met veel plezier mijn atelier open! Je kan werken op een kleine diepdrukpers, op een letterpers, met andere druktechnieken of met teken- of schildertechnieken. Je werkt op je eigen ritme en kiest of je vrij wil werken, of sturing en begeleiding nodig hebt. Je kan, met andere woorden tijd en ruimte gebruiken voor eigen projecten of je kan aan mij vragen om techniekjes te leren of je ergens bij te begeleiden.

Om het haalbaar en prettig werken te maken, kan je kiezen om hoe laat je komt, het atelier is open tussen 14.00 uur en 21.30 uur. Tussen die uren mag je 3 uur komen genieten, kies zelf wanneer.
Kom je graag samen met een kind? Dat kan! Maar dan schrijf je in voor twee personen.

Wanneer? Op woensdag 1 juli, tussen 14.00 en 21.30 uur, voor maximaal 3 uur
Voor wie? Iedereen die graag creatief is, ongeacht niveau of leeftijd, maar maximum 4 personen, dus schrijf snel in!
Waar? Peter Benoitlaan in Kessel-Lo (op wandelafstand van station Leuven)
Hoeveel? 10 euro, inschrijven en betalen wel graag op voorhand; kan je toch niet komen, laat dan iets weten, tot 24 juni krijg je je volledige inschrijvingsgeld terug
Vragen of inschrijven? sandrine.lambert@telenet.be

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Little boy in my head

Ja ja, ze rollen eruit, de liedjes. Eens je daaraan begint is er geen stoppen meer aan. Alles wat je bang maakt, droevig of blij, kan je omzetten in een liedje. Of je probeert gewoon om mooie zinnen aan elkaar te rijgen of een melodietje te bedenken. En het allerfijnste is dat het je hele hoofd vult, zoveel waar je aan moet denken dat er geen ruimte meer over is voor kleinmenselijkheden.

Vandaag schreef ik een liedje over mijn angsten. Daar schreef ik al vaker blogjes over. Over dat vermogen om me in moeilijke situaties te redden, maar op een onredelijke manier te panikeren als ik even aan de kassa moet wachten, of in een ruimte zonder ramen,  of als er aanhoudende geluiden zijn. Angstig zijn is niet prettig, maar het levert dan toch liedjes op (wat ze geen recht geeft op bestaan hoor, alles kan liedjes opleveren, ook lekker eten, een avond aan een kampvuur of een fijne reis).

 

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS