Zondagochtend

Het is zondagochtend, gisteren was het (logischerwijze) zaterdagavond. Helemaal niets te doen, zoals meestal de afgelopen 14 maanden.
Een mens houdt daar geen kater aan over.
Een mens staat dus fris en monter op en neemt zich voor om de ramen te wassen, ettelijke hoofdstukken te schrijven en naar de bakker te gaan want het brood is oud en bijna op.
Opties te over, maar in feite moet een mens helemaal niks, en al helemaal niet op zondagochtend.
Een mens kan dus net zo goed zijn ramen vuil laten, het werk uitstellen, tevreden zijn met een restje oud brood en achter zijn piano gaan zitten.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Achter de deur die niet opengaat

‘Kom je er niet bij?’ vroeg Kikker. ‘Het water is niet meer zo koud.’
Dat was gelogen. Al wist Flavie dat het voor Kikker geen leugen was, voor hem was het water prima, maar voor haar was het te koud. Toch ging ze in de tobbe zitten om hem plezier te doen.
‘Jammer dat je zo groot bent,’ zei Kikker. ‘Anders konden we een wedstrijdje zwemmen.’
‘Ik kan niet zwemmen.’
‘Jammer dat je zo groot bent,’ zei Kikker. ‘Anders leerde ik je zwemmen.’
Flavie vond het ook jammer dat ze zo groot was, veel liever bleef ze voor altijd klein.
‘Wees niet zo droevig,’ zei Kikker na een tijdje. ‘Van droevig zijn word je groen.’
‘Ben jij weleens droevig?’
‘Nee, nooit. Ik ben groen omdat ik een kikker ben, maar dat is wat anders.’

(fragmentje uit “Achter de deur die niet opengaat”, het boek verschijnt heel binnenkort)

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Is het omdat we niet gul in liefde geloven
dat we in anderen soms vijanden vinden
Maar hoe werden er ooit nieuwe vogels geboren
als zij elkaar ook niet domweg beminden
Als wij ons als vogels of als golven gedragen
die vloeiend de wolken bevaren
met vleugels gespreid en in rollend bewegen
kwamen we dan nog, in terughoudendheid
die onwelkome andere tegen

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Achter de deur die niet opengaat

Op 1 januari begon ik aan het schrijven van een nieuw verhaal, het kreeg als werktitel “1 januari”, daarna veranderde de werktitel in “Flavie”. Uiteindelijk koos ik voor de titel “Achter de deur die niet opengaat”. Het is geen zwaar verhaal, het is geen groot verhaal, het is een verhaal dat net door het kattenluikje past. Net als Flavie, want zij moet haar huis altijd binnenkomen via het kattenluikje omdat haar vader de deur dicht timmerde. Daar is niet veel achter te zoeken, hij houdt gewoon niet van bezoek. Flavie heeft een kikker en ze spreekt met haar nachtlampje, want echte vrienden maken is moeilijk wanneer je al elf bent en je zit nog steeds in het eerste leerjaar. En dan komt Erik in haar leven, haar eerste echte vriend, een bijzondere vriend met erg grote oren (hij kan de mieren verstaan).
Dat is het in een notendop, en nu moeten er illustraties komen. Hier is er alvast eentje (eigenlijk zijn het er twee, maar dat doet er niet toe).

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Ook ik doe mijn best

Opnieuw worden de maatregelen verstrengd, opnieuw worden workshops geannuleerd. Opnieuw proberen we ons heruit te vinden. De mens is een flexibel wezen, geef hem een bocht en hij wringt zich erin.

Dat is goed, en dat is eng.
Want horen we onze dromen niet na te streven in plaats van de opties die overblijven in de ingewikkelde en steeds veranderende regelgeving te laten passen?
Ik weet het niet… Natuurlijk weet ik het niet, niemand weet het.

Ik doe mijn best maar, ik probeer de bochten in de richting van mijn dromen te leiden. Of in ieder geval, er niet te ver van af te wijken. Mijn zicht wordt belemmerd door de kromming, dat geef ik toe. Maar ik doe mijn best.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Online advies en videocursus

Hoewel ook ik er aanvankelijk weigerachtig tegenover stond, heb ook ik ondertussen de stap gezet naar het geven van online schrijfcursussen en het geven van online advies. Toegegeven, het heeft nadelen. Ik mis het echte contact met mensen en de tinteling die ontstaat wanneer mensen met gedeelde interesses elkaar ontmoeten. En ik drink liever samen koffie dan alleen achter mijn computer. Maar ik ben toch ook aangenaam verrast door de dynamiek die er ontstaat bij het doorgeven van informatie en het delen van inspiratie. Online gesprekken zijn ook geen gesprekken tegen een computerscherm, maar tegen echte mensen, al zit er wel een scherm tussen. En het feit dat ik mijn werk kan doen van waar ik wil, is eigenlijk wel tof. Zo merk ik ook dat de opkomst van mijn cursisten andere jaren nauw samenhing met weersomstandigheden, zieke kinderen, zich zelf niet al te best voelen,… en dat de opkomst nu telkens bijzonder hoog is. Toch, het blijft een beetje roeien met de riemen die we hebben, en ik zou liever weer aan wal gaan en samen klinken op het goede leven, maar voorlopig blijven we wel roeien.

Online cursussen geef ik via: www.wisper.be
Voor online advies rond schrijven, illustreren of het uitgeven van je werk, vraag ik 15 euro per sessie (waarbij ik de tijd niet zo nauw in de gaten hou, maar een sessie duurt gemiddeld een uur)
Je kan nog steeds inschrijven voor mijn videocursus rond het schrijven en illustreren van kinderboeken

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Tijd

Net zoals iedereen zou ook ik meer tijd willen.
Net als iedereen ga ik onzorgvuldig om met mijn tijd.
En ook ik weet dat het leven eindig is, en ook ik haast me om op bol.com op zoek te gaan naar spullen die ik niet nodig heb. Om mijn sociale media te checken en om uren domweg weg te piekeren.

Als ik tijd had, dan zou ik een animatiefilm maken.
Omdat een film bijna alles heeft dat het leven te bieden heeft: beeld, geluid, muziek, een beetje poëzie of een verhaal, gevoel.
En als ik een beetje meer tijd had, ik zou het doen. Geen groot, onbereikbaar project, maar iets dat onvolmaakt is en van mij.
Als ik er nu eens al was het maar één week voor kon uittrekken… maar ik moet nog werken om geld de verdienen, mensen opbellen, gesprekken voeren via Zoom, mijn sociale media checken, en zoveel uren weg piekeren.

En ik neem me voor om voorrang te geven aan mijn dromen, omdat het leven eindig is.
In mijn hoofd groeien al plannen. In mijn schetsboek melden enkele beelden zich aan, schoorvoetend. Wat lijkt op luxe, komt eigenlijk neer op moed. Tijd maken om te doen wat je echt wil doen, vraagt moed, het is geen luxe.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS