Ik herinner me niet wat we op mijn derde verjaardag deden
maar ik weet nog dat ik plaste in de klas
dat ik dacht dat mijn pop een echte baby was
dat ik met mijn broer Roodkapje speelde
en hoe ik met mijn zus een kamer deelde
Ik weet niet meer wat we in ’86 met Kerstmis deden
maar ik weet nog dat we met de bus wegreden
om een week aan zee te blijven
om lachend en plagend te overdrijven
Ik weet niet waar we eten kochten
maar toen we dan naar feesten mochten
en zoenend tegen gevels stonden
en witte bladen met veel vragen
en antwoorden die we niet vonden
Er is veel dat ik niet weet, zoveel dat ik te snel vergeet
ik kijk naar glinstering in ogen
een rug verzwakt en kromgebogen
je lome arm als je ontwaakt
Maar dit is wat mijn leven maakt

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Omdat liefde voor altijd is

Het is waar wat ze zeggen, dat leegte niet verdwijnt maar zich juist opvult om het meer te doen wegen. Dat missen pijn kan doen, ook al is het pakweg 14 jaar geleden.
En dat je nog rondwaart in de kamer, omdat ik er niet in slaag te leven zonder jou.

Een mens blijft daar recht op hebben, op die andere mens.
Die zucht omdat de deur openstaat, en de verwarming staat wel op.
Die huilt omdat de dag te druk was, en de mensen onaardig.
Die vindt dat al die fantasie wel mooi is, maar minder belangrijk dan stabiliteit.

En dan toch die glimlach, altijd. Omdat liefde voor altijd is.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Waardoor er niets veranderde

Haar naam was Snottebel, wat helemaal geen rare naam was in het land waar ze vandaan kwam. In het land waar ze woonde echter, was het dat wel.
Het deed de kinderen lachen, even maar, daarna waren ze het gewoon.
Het deed ook grote mensen lachen. Grote mensen worden de dingen minder rap gewoon omdat ze ouder zijn, en gemener. Hun lachen is geen wijzen en luidop lachen, het is meer iets met mopjes vertellen waarmee ze willen tonen dat ze slim genoeg zijn om die mopjes te verzinnen. En dat heel vaak.

Snottebel ging graag naar school, maar alleen op vrijdag, omdat het dan bijna weekend was. Maar er was iets vreemds met weekends, het was het leukste deel van de week, en toch was het ook het kortste. Dat er nooit iemand aan gedacht had om dat om te wisselen, had er waarschijnlijk mee te maken dat nooit iemand eraan gedacht had om het om te wisselen. Zo gesteld, leek dat logisch. Nu zij er wel aan gedacht had, zou er wel snel iets veranderen, zo dacht ze. En dus ging ze naar de koning.

‘Sire,’ begon ze, en ze legde haar idee uit.
De man fronste het hoofd en maakte rare mondbewegingen. Daarna vertelde hij een lang verhaal, waar hij vaak zelf om moest lachen.  Zijn lachen was er geen van glinsterende ogen en krullende mondhoeken, maar van kuchjes en heen en weer schudden met zijn hoofd.
‘Wat is je naam?’ vroeg hij toen hij eindelijk klaar was.
‘Snottebel,’ zei Snottebel.
Opnieuw kuchte de koning, en toen sloot hij de deur. Waardoor er niets veranderde.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Herinneringen (en die andere constante in het leven)

 

Wakker worden, midden in een droom. Terug willen kruipen, proberen om af te maken. Je omdraaien, je erbij neerleggen. Proberen om opnieuw te beleven, er niet in slagen, nog even blijven liggen. Opstaan omdat je dringend naar toilet moet, en ontbijten.

Ik hou van ontbijten, vroeger meer dan nu.
Misschien deed ik alles vroeger liever dan nu. Alles leek intenser toen, maar misschien is dat een fout in mijn geheugen.

Als de droom waar je weer in wil kruipen, de beleving niet meer kunnen oproepen. En toch opstaan, om nieuwe herinneringen te maken (en naar toilet te gaan, als grote constante in het leven).

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Schrijfavond rond poëzie op 8 juli

Met poëzie is er veel dat je kan uitdrukken. Het kan je helpen om een kader te vinden voor je eigen gevoelens, het geeft je een medium om die gevoelens te delen met de buitenwereld. Het kan uitdrukking geven aan je ideeën of verlangens… Maar hoe begin je eraan?
In deze workshop krijg je handvatten om van start te gaan met het schrijven van gedichten, of om je eigen stijl verder te ontwikkelen.

We werken in een goed verluchte ruimte, en op een afstand van 1,5 met er van elkaar. Was of ontsmet je handen bij aankomst en neem eventueel een mondmasker of sjaal mee voor momenten waarop het even moeilijk is om afstand te bewaren.

Wanneer? Op woensdag, 8 juli, van 19.00 tot 21.00 uur
Voor wie? Iedereen met interesse in poëzie; wel maar maximum 5 personen, dus wees er snel bij
Waar? Peter Benoitlaan in Kessel-Lo
Hoeveel? 15 euro
Info of inschrijven? sandrine.lambert@telenet.be

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Het schrikt me af
te weten wie ik morgen zal zijn
het vult al op
wat ik nog wil bedenken
sluit sterren uit
met een gordijn
En ik heb leegte nodig
om mijn dansen vrij te laten
om in broosheid aan te raken
mijn eigen wereld te ontdekken
en dag na dag te maken

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS