Over speelgoedpiano’s, Bontempi orgeltjes en aanhouders

Al dagen lang probeerde ik Life on Mars van David Bowie te spelen op piano. Maar ik moet toegeven dat het me niet lukt, het is simpelweg nog te moeilijk. Maar de aanhouder zal uiteindelijk wel winnen. Aha! Gewoon blijven oefenen.
Om me minder een loser te voelen, keerde ik daarna terug naar mijn wereldje van speelgoedpiano’s en Bontempi orgeltjes.
Ik ken niemand die beter speelgoedpiano speelt dat ik! Omdat ik niemand anders ken die speelgoedpiano speelt, maar maakt dat wat uit? Ik leerde me een liedje van Tom Waits aan, en monteerde het filmpje dat ik maakte met Shotcut. Dat is vrij nieuw voor mij, mijn vorige poging mislukte, maar nu is het wel gelukt. Hoera voor de aanhouder!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Gewoon krokodil

Er is iets nieuws op komst. Noem het een boek. Of niet.

(Klik op de afbeeldingen om ze groter te zien.)

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Oktober

Het was pas oktober
maar wij schreeuwden al samen
om een deken
om een ladder naar de zon
of was de maan niet altijd beter?
een stille plek
ver van het boze in de wereld
als die fles wijn
die dorstige dichters zo kan smaken
waarvan zij, en al hun woorden
een eigen wereld willen maken

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Dier

Ooit was ik nog een roedeldier
dat beschermde en bescherming vond
Daarna ontdekte ik een wereld
waarin alleen zijn ook bestond
Mijn blazen was maar waarschuwing
mijn kwispelen een spel
bij klauwen en bij bijten
meende ik het wel
Ik zinderde bij angstig zijn
en krijste bij verdriet
Nu nog leeft er een dier in mij
geef het een kans, verjaag het niet

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Droedelen

 

De herfst werpt takken in het rond en tikt op de dakramen van mijn atelier. De concentratie is gaan vliegen, ik probeer die te hervinden door te droedelen. De verwarming blijft nog even uit, liever warm ik me aan muziek.
Ik probeer te hard, en ik zoek. En wie zoekt kan niet verrast worden door wat hij vindt.
Na een uurtje heb ik een tekening, het is niet veel, maar het is toch al wat.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Soms mis ik haar nog, moeders gaan nooit voorbij

 

De tuin is weer zo kaal nu
aardappels in kratten liggen
Wij samen aan het keukenraam
De tuin is weer zo kaal, zeg jij
Ik voel je eenzaamheid
Maar wij doen zeepsop bij de wijn
beleven afwassen als spreken
snijden een week in dagelijksheid
al zijn de messen nog wat vuil
Jij wast ze, en ik droog ze af
als luisteren en praten
Het zijn geen tranen in de kuip
het is maar afwaswater
Ik voel de handdoek nu nog nat
en ik mis het kale van de tuin
van toen ik jou nog had

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Groot

 Klein verhaal:

Tsjilp maakte nooit een verpletterende indruk. Waar hij ook kwam, niemand die hem zag. Dat hij verlegen was, maakte het hem niet gemakkelijker. Terwijl anderen riepen, durfde hij amper te fluisteren.
‘Hé, hallo!’ riepen de anderen. En: ‘Kijk naar mij!’ Dan keek iedereen.
Maar op de zachte vraag van Tsjilp ‘Wil jij mijn vriendje zijn?’ kwam nooit een antwoord.
Hij was wat groter dan de anderen. Dat kwam doordat hij graag at. Wie goed eet, wordt groot.
Toch is het niet omdat je groot bent, dat ze naar je kijken. Niemand was het gewoon om zo’n grote vogel te zien. En iedereen kijkt graag naar wat hij gewoon is. Maar alles kan veranderen.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Grafiekkunst

Ik volg opnieuw academie, Grafiekkunst aan het Slac in Leuven.
Twee avonden per week dompel ik me weer onder in een wereld van papier, inkten en persen. Niet dat ik het ooit losliet sinds ik in 1995 besliste om te stoppen met Grafiek. Ik was er toen nog niet klaar voor, wat was ik die hautaine kunstwereld gaan haten! Ik kreeg toen het gevoel dat je als student aan het Sint-Lukas de opdracht kreeg om je eigen wereldje zo belangrijk te maken dat mensen met veel geld erin gelokt werden. Het was moeilijk om daarin te geloven. Wel ben ik me artistiek blijven ontwikkelen, want in het belang van een eigen wereldje waarin het voor jezelf comfortabel wonen is, geloofde ik wel.
Pas daarna leerde ik omgevingen kennen waarin kunst mensen verbindt, waarin kinderen zelfvertrouwen ontwikkelen door hun eigen creativiteit te ontdekken. Waarin experiment waardevol is, een veilige manier om te falen en te voelen hoe verrijkend dat falen kan zijn. Ik denk daarom niet meer dat de kunstwereld per definitie hautain is, de kunstwereld is een beetje zoals de wereld, er is zoveel.

Vorig jaar begon het bij mij te kriebelen om opnieuw les te volgen, om alles opnieuw te leren, echt zoals het hoort. Ik schreef me in en wachtte vol ongeduld.
Nu zitten we er echt in, we hadden al twee weken les en ik vind het heerlijk. Het is een fijne omgeving, waarin mensen hun eigen creativiteit ontdekken, waarin falen verrijkend is. Een stille wereld ook, je mag er echt in je bubbel zitten. We leren alles stap voor stap, met respect voor oude technieken en voor het materiaal. Gisterenavond voelde ik hoe ik er mijn poriën durf open te zetten, hoe ik de sfeer met plezier absorbeer.

Vanochtend zette ik een opdracht uit het grote atelier verder in mijn klein atelier. Mijn mijn eigen materialen. Ik probeer mijn technieken met meer precisie uit te voeren, opnieuw traag te werken. Het voelt zo goed.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Over bloemen die het hoofd buigen en de zalige geur van inkt

Ik werk aan een nieuw boek, een heel analoog project.
Graag zou ik elke letter in het boek handmatig zetten en drukken. Zodat de illustraties echt rond de tekst ontstaan, en de letters deel uitmaken van het beeld.
Zo breng ik uren aan mijn persen door (ik heb nu behalve een letterpers ook een kleine etspers). Mijn atelier vormt een warme cocon, met de zalige geur van inkt, de smaak van koffie en het geluid van Tom Waits.
Buiten beginnen de bloemen zachtjes het hoofd te buigen, alsof ook zij naar binnen willen keren om de herfst te verwelkomen.

Om dit gevoel te omschrijven maakte ik een klein filmpje.

 

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS