Blijven dromen

Ik was nog klein. Ik had een schildpad en daarbij hoorde een logboek waarin ik mijn observaties noteerde. Bijzonderheden over het gedrag van de schildpad, haar lengte, gewicht, voeding. Ik analyseerde de voedingswaarde van het schildpaddenvoedsel en maakte daar notities van. Later zou ik biologie studeren.

Ik was dertien en tijdens vakanties mocht ik met mijn moeder mee gaan werken. Eerst alleen als zij nachtdienst had. Dan waste ik de baby’s en nam de polsslag van kersverse moeders. En later zou ook ik vroedvrouw worden.

Ik was 19 en studeerde Vrije Grafiek. Gent werd mijn thuishaven en ik wist zeker dat ik beroemd zou worden. Dat ik dan in een herenhuis zou wonen in een grote stad. Met een gigantisch atelier. Aan trouwen en kinderen zou ik niet doen, maar aan minnaars zou ik geen gebrek hebben. Aan geld nog veel minder.

Ik ben 42. Verzinnen werd mijn beroep. Ik verzin verhalen, fijne workshops, beelden en muziekjes. Mijn schildpad heb ik nog steeds, ze is oud maar nog altijd fit. Mama is er niet meer, maar zolang ik haar voel is het goed (het is goed). Later wil ik blijven dromen. Veel veranderde er dus niet.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Hoe zijn stem doet verzuchten
en met handen op snaren
meeslepend verrukkend
de diepte in gaat

Zij zich hoopt aan zijn zijde
waar hij enkel met haar
Maar haar ogen niet wennen
aan zijn donkere zien

O de liefde is blind
zo loopt hij al lang
Stoot welwillend je hoofd maar
wees daarom niet bang

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

De mooiste dag

Met een frisse plons kwamen ze aan, mijn exemplaren van “De mooiste dag”. Maar zelf was ik aan zee om workshops te geven. Om samen met kinderen te bouwen aan echte mooie dagen.
Meer info over het boek vind je hier.
Als je graag een exemplaar ontvangt, laat het gewoon weten! Ik maak er graag een bijzonder pakje van.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Over een pop die verliefd werd op een robot

Bij Brassens hou ik van de manier waarop hij bijna pratend zingt. Renaud waardeer ik om de oprechtheid die uit zijn stem klinkt. Amanda Palmer bewonder ik om haar feminisme en de vreemde mix van no nonsense en toverpoeder.

Bij Keaton Hensen is het dat bezwerende. Datgene dat maakt dat ik twee dagen kapot kan zijn van één van zijn liedjes. Ook wanneer het eigenlijk ver van me af staat. Mijn hart werd al heel lang niet meer gebroken. Toch voel ik die krak en dan het scheuren in het nummer Party song, dat me al enkele dagen onder de duim drukt.

Vandaag maakte ik een opname van mijn eigen versie. En ik maakte er een filmpje bij. Over een pop die verliefd werd op een robot. En over die andere pop, met het hart aan flarden.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Monsters

Omdat ik niet kan groeien
een huis is me te klein
vlucht mijn grote verbeelding
naar daar waar monsters zijn

In buizen gangen kieren
ik krimp zoveel ik kan
beleef mijn grootste angsten
en word daar sterker van

Ze kunnen me niets doen
geen onrecht en geen pijn
Ik hou zoveel van monsters
omdat ze er niet zijn

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Dertig centimeter

Schilderen is het medium dat het zoeken voor mij een plaats heeft gegeven.
Op mijn twaalfde was ik zo hard op zoek naar wie ik was dat het me ziek maakte.
Toen ik op die leeftijd het schilderen ontdekte voelde dat als thuiskomen. Ik mocht schilder zijn – als ik genoeg zou schilderen.

Elke dag maakte ik schilderijen in plakkaatverf. Van vogels, landschappen, een stilleven,…
Mijn moeder, die nooit veel om knutselwerken gaf, hing mijn schilderijen toch op in de keuken. Ze zei dat ze ze mooi vond. Zij, die zo hard met haar voeten op de grond probeerde te staan dat ze zelf niet merkte dat ze er soms in vast zat tot aan haar enkels, moedigde het artistieke ineens aan. Ze kocht olieverf voor mij, en aquarel. Ze kocht een schildersezel en penselen. Net zo lang tot mijn vel mijn ziel weer kon omvatten en het dwalen gedaan was.

De schilderijen die ik later maakte vond ze niet mooi. Daar maakte ze geen geheim van, ze vond ze te somber. Maar toen kon dat me niets meer schelen. Ik maakte wat ik wilde maken. Daarom hou ik nog altijd van schilderen. Het brengt me altijd weer naar mijn eigen plaats. Met de voeten zo’n dertig centimeter van de grond.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Tascam

Het is iets dat ik liefst ‘s avonds doe: achter mijn piano zitten, met de koptelefoon om er niemand mee te storen, en gewoon wat improviseren. Een melodietje is rap gevonden en het kan bezwerend zijn om iets dat je op een bepaalde manier raakt tientallen keren na elkaar te spelen. Zoekend naar variatie, of telkens weer op dezelfde manier.

Die probeersels gingen verloren, het was gewoon ontspanning. Dat is het nog altijd, maar omdat ik sinds eergisteren de trotse bezitter ben van een Tascam audiorecorder, kan ik dit soort stukjes nu gemakkelijk opnemen.
Gisteren speelde ik een stukje, vanmorgen nam ik het op. Ik luisterde er naar en bedacht er een simpel verhaaltje bij.
Dat werkte ik vandaag uit in een filmpje met de droge naald techniek die ik de laatste tijd zo graag gebruik.

Noem het tijdsverspilling, de ramen zouden ook dringend gewassen moeten worden. Maar hé, dat ga ik nu doen!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

13 jaar

Vanmiddag zag ik een meisje van pakweg 13 jaar. Een meisje dat het zeker zal redden, maar dat zich nog niet goed in haar vel voelde. Ze stond naast een groep andere meisjes en deed me een klein liedje schrijven. Ik tekende haar ook.

Mogelijks is iedereen soms wel zo’n meisje – anders ik wel.

 

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Vis

Soms vult leegte zich op
met een bozige vis
die zich een weg uit je vreet
omdat hij te lang al
misnoegde gevangene is

Zwemt uit over je hoofd
overschaduwt je zijn
verbergt zo de zon en
benadrukt de pijn

Als de wereld vergrijst
niet rond is maar vis
kijk dan goed of er toch niet
iets anders nog is
als een klein purper visje
dat je volgt om zijn kleur
Dat je dapper de weg wijst
naar een zonnige deur

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS