Poppen

We kloppen op de ramen
van een vliegtuig dat nooit stopt
dachten te kunnen vliegen
bleken we vastgezet te zijn
We lopen in een cirkelvorm
die we maar uit gemakzucht
aanschouwen als een lijn
En als we ook eens durfden
heel eventjes te stoppen
heel even poppenspeler zijn
in plaats van alleen de poppen

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

 

Toen ik het wel gezien had: een berg verkleed in watervallen
velden vol met klaproos zijn, de zee in zijn oneindigheid
de grootheid van de sterren, weerspiegeld in het klein

ik opnieuw bij mezelf kwam en drukte op de bel
maar niemand deed er open, dus belde ik bij jou aan
en jij opende wel

Je liet me binnen, luisterde, gaf me te drinken en te eten
maar alles bleef wat star en kil
want hout was je vergeten

De wind toonde bekommerdheid, rukte de oudste takken af
offerde ons hun leven, de bomen stemden toe
om ons wat vuur te geven

Daarna gekleed in vrienden zijn, jouw handen in mijn wanten
liepen we naar mijn huis, Jij drukte op de bel
toen opende ik wel

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Nieuwe inspiratie

Zaterdag is alweer het laatste beeldende atelier van deze reeks.
Daarom wordt er alweer volop gebrainstormd naar nieuwe ideeën voor de reeks die in januari start. Ik zoek op, bedenk en test uit. Dat wil ik graag delen, daarom maakte ik dit filmpje waarin ik alvast een laagdrempelige activiteit uittest.
Kijk maar en probeer het ook eens!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Mijn dromen in een notendop (met een kroontje op)

Ik ben gelukkig met mijn atelier, al schiet het soms tekort. In mijn ideale wereld heb ik een huis vol ateliers.
Eentje voor muziek, met een vleugelpiano en een mooie harp. Een om te schilderen, geurend naar olieverf en terpentijn. Een atelier voor grafiek, met grote zware persen en zuurbaden vol giftige mengsels. Ook wil ik graag een schrijfruimte met planten. Daarnaast een kamer om in na te denken, met een groot aquarium, want dat denkt merkelijk beter. Ik zou ook een kamer met hangmatten willen, met een dak van glas, dat open kan. Want rusten is een onderschatte kunstvorm. Middenin dat alles, wens ik me een grote, ronde kamer, met gordijnen van rood fluweel, en helemaal centraal een paardenmolen. Als een soort vriendenruimte, want de kunst van de vriendschap beleef je waarschijnlijk nog intenser op een molen vol paarden. En samen wijn drinken lijkt me ook efficiënter al draaiend.

Als ik me mezelf voorstel in dat grote huis, beeld ik me in dat ik daarbij een kroon draag. Dan ben ik iemand uit een verhaal over een kind dat altijd zijn zin krijgt en toch nooit tevreden is. Daarna probeer ik me weer tevreden te voelen in mijn ateliertje. En dat lukt ook wel, met een hoofd vol dromen (en een kroontje op).

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Schildpadden

Als alles rond je angstig wordt
met scherpe wolventanden
en klauwen die je vangen
word je als een schildpad is
onkwetsbaar langs de buitenkant
maar in je zachte binnenkant
blijft altijd het verlangen
Zoekend naar het tedere
bots je eerst tegen een schild
poot die de wet van bang zijn volgt
een mond ontkent je zoen en hapt
tot het angstig zijn verdroogt
waardoor je opnieuw openklapt

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Een doos met krokodillen

Gisteren ontving ik een doos met krokodillen.
Ze zijn heel gewoon (maar dat is best wel mooi).
Wil je graag een exemplaar? Het boek kost 15 euro, inclusief verzending.
Stuur me een berichtje (info@sandrinelambert.be), dan maak ik van deze gewone krokodil graag een bijzonder pakje.

 

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Gewoon krokodil: Is zelf drukken helemaal zelf drukken?


Vandaag ontving ik de proefdruk, en ik voel me licht euforisch.
Voor dit nieuwe boek koos ik een groot formaat. Het is echt een ambachtelijk boek, en dat mag gezien worden. Inktvlekjes en vingerafdrukken werden niet weggewerkt. De wereld staat vol met vingerafdrukken! Maar niemand die ze ziet… een beetje jammer wel.

Ik schreef al eerder dat ik dit boek bijna volledig analoog maakte. De letters drukte ik met mijn letterpers, de basis van de illustraties werd gemaakt met mijn etspers. Dat waren veel zorgeloze uren in mijn atelier, zonder computer. Ondertussen is het boek af, klaar om “echt” gedrukt te worden. En daar kan misschien een misverstand ontstaan, daarom licht ik het even toe. Het is namelijk niet zo dat ik ieder exemplaar afzonderlijk manueel druk. Eén goede druk maken neemt al flink wat tijd in beslag, daarbij werden de illustraties ook afgewerkt met markers, aquarel en veel liefde.
Hoe gaat dat dan wel? Elke dubbele bladzijde werd als één illustratie, handmatig gemaakt. Daarna moest ik alleen nog inscannen en samenvoegen tot een pdf voor het binnenwerk, en eentje voor de cover. Deze bestanden gaan dan naar de drukker.
En wat is daar dan het grote voordeel van? Niets. Alleen dat ik kon werken tussen de rode muren van mijn atelier, ondergedompeld in koffie en muziek. De afwerking aan de pc was maar een fractie van het werk, terwijl ik anders veel tijd besteed aan vormgeving. Iets dat ik niet graag doe, want laat ons eerlijk zijn: aan de pc check ik om de haverklap mijn mail. O, en dan zijn er ook Facebook en Instagram. En elke vraag die ik me stel, wordt even door Google beantwoord. Het was heerlijk om nu te werken zonder die afleiding!

Daarnaast vind ik het een belangrijk gegeven dat iets dat je met de hand maakt simpelweg niet perfect kan zijn. Dat gaf me niet de vrijheid om nonchalant te zijn, sommige fouten leiden te veel af, en dan begon ik opnieuw. Maar eerlijk gezegd: Storen kleine vlekjes? Maar nee! Iedereen staat vol moedervlekken, pukkels, muggenbeten en blauwe plekken (en help! nu komen daar ook nog rimpels bij).
Soms staat de tekst een beetje scheef, of is er een letter die minder doordrukt, of net te veel. En als ik naar mijzelf kijk, is dat net zo: er zijn dingen die wat scheef staan, en van het ene heb te weinig, van het andere te veel. Dat is bij u toch ook zo?

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS