Neem drie kikkerogen, de tongpunt van een hagedis en een handvol teennagels van een vleermuis

Vroeger werkte ik in het Afrika Museum, op het secretariaat van de afdeling Archeologie en Prehistorie. Ik was er, behalve secretaresse, vooral manusje-van-alles (en dat is best een leuke job!). Ik zorgde er voor brieven, fotokopieën, koffie of een babbeltje. En ik hield ervan te verdwalen tussen de pijlpunten, de potscherven en de stukjes skelet. Er hing een sfeer die me inspireerde.

Onlangs sloot het museum voor renovatie, daarna opende het weer, zoals dat gaat.
Er is best veel veranderd, en dat was ook nodig. Maar het deel dat me altijd het meest intrigeerde is gebleven. Het zijn de potten met dieren op sterk water. Vissen, schildpadden, hagedissen, vleermuizen,… Een beetje zielig wel, maar het heeft ook zoveel weg van een heksenkeuken. En heksen hebben die dingen gewoon nodig in hun recepten (neem drie kikkerogen, de tongpunt van een hagedis en een handvol teennagels van een vleermuis).

Weer thuis begon ik zeewezens in potten te tekenen. Zo kwam er al snel het basisidee voor “De willekeur van water”. Twee verliefde zeewezens worden gevangen door piraten en doorverkocht. Zo belanden ze in potten naast elkaar in een rariteitenkabinet. Het verhaal loopt niet goed af, want die dingen lopen nu eenmaal niet goed af. Maar er gaat wel een bepaalde poëzie vanuit die ik probeerde weer te geven.

Een van de schetsen die aan het boekje vooraf gingen

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

De willekeur van water

Het is maar klein, teer, een beetje week zelfs. Een boekje met prenten, een verhaal, gedichten voor volwassenen. De sfeer van een schetsboek, een logboek, een rariteitenkabinet.
Wie graag een exemplaar ontvangt, stuur me een bericht. Het boekje kost 10 euro, inclusief verzending en een zweem van zilte visgeur (alleen dat laatste is verzonnen).

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Reus

Hoewel hij groot en reus was
met een reuzengang en reuzenkracht
weerscheen zijn blik dat tere
en klonk zijn stem te zacht

Soms deed hij bergen beven
soms trapte hij de mensen plat
maar met een hoofd dat in de wolken leefde
ontging hem dat toch wat

Hield hij van samen feesten,
hij was ook graag alleen
Hoewel hij groot en reus was
was hij als iedereen

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Een schetsboek om in uit te rusten

Een project afronden is fijn, en een beetje lastig.
Werkte je wekenlang met een duidelijke focus, ineens is die weg. Je kijkt om je heen, zoekend naar een nieuw punt. Je zou je aan om het even welk punt willen vastklampen, want het is zo gemakkelijk om je ergens op te richten. Maar dat mag je niet doen, want bewust kiezen is wel degelijk belangrijk. Dus zoek je naar een plek waar je even kan blijven zitten. Om na te denken, te kijken, te ruiken, te voelen en te rusten. Een plek waar je iets kan vastnemen, om het daarna weer neer te leggen. Een schetsboek kan zo’n plek zijn.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Vleugels

Je zat gebogen voor me in een trein
zo goed als leeg, behalve wij
Er was iets van niet kennen
tot ik zacht dag tegen je zei
We stapten samen van de trein
door niets verbonden met elkaar
behalve door verschrompeld zijn
Ik liet me raken door jouw aarzel
mijn schamen bond je meer aan mij
zo braken wij doorheen de wolken
gedreven en heel even vrij
Waarom geen vleugels laten groeien
als schouders samen bloeien gaan
Nadat de kraaien uit ons vlogen
konden we zelf niet meer weerstaan

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Aan het einde van het jaar

Nu we alles liefst benoemen als goed,
hopend op beter
toch alweer
ons slagen in een lijstje tonen
tekorten in een hoek wegduwen of
alsoffen met een ietsje meer
is het moeilijk te geloven
dat ook dwalen leven is
en dat lopen zonder afwijken
zou voelen als een soort gemis

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Alles moest zo simpel zijn als een ukelele (en iedereen, dat ook)

Ooit zal ik dit liedje van Beirut op accordeon kunnen spelen, en erbij zingen. En een heleboel liedjes van Brel en van Renaud. Ik zal dan ook kunnen glimlachen tijdens het spelen, en eventueel emotionele smoelen trekken, alsof de muziek vanzelf ontstaat en door mijn hele lichaam trekt.

Nu echter, lukt dat nog niet. Ik oefen de bassen, ik oefen de melodie, ik probeer krampachtig beide te combineren. Mijn arm doet pijn van al dat oefenen, de huid op mijn linkerhand voelt schraal aan, en het gaat zo langzaam.

Dan wuift mijn ukelele. ‘Hou mij nog eens vast,’ zegt hij. ‘Ik ben ook leuk en veel makkelijker.’
Hij heeft gelijk, denk ik dan. En ook zo licht.
Maar ik zal blijven oefenen. En afwisselen, zoals in dit lied.
(Alleen de intro is op accordeon, krampachtig en zonder glimlach – maar dat komt nog.)

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS