De euforie van iets dat af is

De zon schijnt, mijn buik zit nog vol met vers gemaakte soep, en het is af. Moest ik een kat zijn, ik zou erbij spinnen. Het is geen groot project, niet alsof ik een replica in luciferstokjes van de Eiffeltoren maakte, maar het voelt goed. Het is iets dat voelt als iets dat ik gemaakt heb, niet perfect maar goed genoeg. Een fijne samenwerking, deze keer. Een stopmotionfilmpje bij een fijn verhaal over twee jongens die voor het eerst in een Playboy bladeren.
Ik toon alvast één beeld:

 

 

 

 

 

 

 

Ongeveer hetzelfde voelde ik toen mijn boek Clara eindelijk af en tastbaar was. Dat is nu weer enkele weken geleden, ondertussen ontvang ik de eerste reacties, en die doen me echt veel deugd.

 

 

 

En nu, naar het volgende project!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

We staan weer voor de zomer

We staan weer voor een zomer. Ze draagt het haar hoog in een staart en zweet in fijne straaltjes uit haar hals. Naar ons kijken doet ze niet, ze tuurt naar verre oorden. In haar blik lees je de avonturen die jij waarschijnlijk niet zal beleven.
Soms vraag je je af of je wel van de zomer houdt. En doe je dat dan in alle oprechtheid, of alleen omdat iedereen het doet.
De zomer heeft sterke, blote benen, met schrammen van het scherpe gras. Ze draagt een korte jurk die borsten toont en zelfs geen buikje wil verbergen. Ze plast gehurkt achter een struik en lacht luid als je haar betrapt. Maar zomers mogen dat, niemand is zo charmant als een zomer.
Zomers zijn niet perfect, soms doet hun luide lachen naar herfst verlangen. Naar  kousen en plooirokken, naar het rode van wijn en de klank van gedichten. Hoe zij blozen om een klein beetje te verdwijnen in het roestige van blaadjes op de grond.
Maar we staan weer voor de zomer, tussen haar tenen groeien rozen en lavendel.
Van rozen hou ik, en ook van lavendel.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Arceren: Hoe begin je eraan?

 

Het is iets dat ik vaak als feedback schrijf in mijn online lessen: “Probeer nog iets fijner te arceren.”
Natuurlijk weet ik best dat dat niet zo eenvoudig is, en dat je je pas afvraagt hoe dat nu eigenlijk moet dat arceren, wanneer je eraan begint. Uitleggen is niet zo eenvoudig, daarom maakte ik een filmpje: https://youtu.be/7TksNwhwZNg

Ook in illustratie kan je arceren. In een boek voor iets oudere kinderen, kan dat je illustraties in grijswaarden interessanter maken. Maar je kan ook met kleurpotloden arceren, of eerder als afwerking, met een pennetje.

Zoals altijd is er geen goed of fout, maar het is altijd fijn om een houvast te hebben wanneer je eraan begint.

Ik hoop dat dit filmpje jou een beetje kan inspireren.

 

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Het tekenen van dynamische figuren

Sinds ik de opleiding “Illustreer je eigen kinderboek” (https://www.aagvernelen.be/illustreer-je-eigen-kinderboek) ontwikkel en begeleid, voel ik me groeien als illustrator. Dat klinkt misschien vreemd, omdat ik de opleiding moet leiden, maar er zijn zoveel dingen waar ik nooit echt bij stilstond, waar ik me nu, samen met mijn leerlingen, weer vragen bij ga stellen. Dat maakt me opnieuw nieuwsgierig en zoekend, en dus groeiend.
Voor mijn cursisten werk ik lessen, video’s, oefeningen en denkpistes uit. En soms plaats ik daar ook een stukje van op Youtube.

Hierbij een video over het ontwikkelen van dynamische figuren.
Als je begint met het illustreren van kinderboeken ga je op zoek naar manieren om je personages in verschillende houdingen weer te geven. Meestal gaat het grootste deel van de aandacht dan uit naar het reproduceren van de juister verhoudingen, waardoor de houdingen soms wat statisch zijn. Hierbij een oefening om tot meer dynamische personages te komen.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Dit is wat ik wil doen!

Toen ik het papier knippen ontdekte, was ik meteen betoverd. Ongeveer hetzelfde gebeurde toen ik op een stage leerde om een stopmotion filmpje te maken.
Onlangs zag ik voor het eerst een filmpje van Lotte Reiniger. Ik bekeek zoveel mogelijk van haar werk op Youtube en werd helemaal aangegrepen door de manier waarop zij al in de jaren ’20 papieren figuren liet bewegen via stopmotion.

En dan die duidelijke “Dit is wat ik wil doen!”
Ondertussen ben ik er enkele weken mee bezig, met het maken van korte filmpjes waarin ik ideeën, technieken en invalshoeken uitprobeer. Wat werkt en wat werkt niet?
Nu zou ik graag aan iets langer werken, wat voor mij wel een uitdaging is, want hoe geef ik een groter project een plaats tussen mijn andere werk? Zal het niet ondergesneeuwd geraken, zal ik niet in geneigd zijn om het in de steek te laten, bij gebrek aan onmiddellijke voldoening?

Een eerste probeersel dat ik maakte, kon je al zien in mijn vorige post. Hierbij nog eens twee latere filmpjes.
Ik sluit niet uit dat ik nog van die korte filmpjes maak, het ook gewoon heel leuk en het geeft veel voldoening. Maar daarbij zoek ik ook naar manieren om tot iets langer te komen.


Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Over dingen die gebeuren

Het was paasvakantie, het was vreselijk druk.
Druk van workshops geven, druk van treinen en bussen nemen op weg ernaartoe, druk van op treinen en bussen wachten.
En net dan komen de ideeën en frustreert het me dat ik weinig creatieve tijd heb.
Dus, begon ik een knipprojectje, elke dag een beetje, en aan het einde van de vakantie heb je iets. Het werd een filmpje. Over dingen die zowat dagelijks gebeuren (als je er oog voor hebt).

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

“Alles gaat voorbij, maar niets gaat over” (Luuk Gruwez)

Ik vind het fijn om ’s morgens naar mijn herinneringen op Facebook te kijken.
Ik vind het ook fijn om op mijn blog terug te gaan in de tijd: Wat schreef ik vorig jaar rond deze tijd? En het jaar daarvoor? En zeven jaar geleden?
Het stelt me gerust om te voelen dat alles cyclisch is. Dat de zon van maart me jaar na jaar inspireert.

Vroeger hield ik dagboeken bij. Vaak lees ik daar niet meer in, maar wanneer ik dat wel doe, treft het me dat een mens, al bij al, niet veel verandert door de jaren heen.
19 maart 1997 lees ik dan, en dat ik me toen al afvroeg of het aan de boze wereld lag of aan mij.
Dat ik ook toen kon snakken naar een vrije dag, maar er uiteindelijk gewoon voor koos om te vluchten in de veiligheid van een drukke agenda.
En dan de liefde… die zo oneindig is dat ik er nog steeds geen touw aan kan vastknopen.
Maar alles gaat voorbij, en niets gaat over, zoals Luuk Gruwez het zo mooi zei.

En op al die momenten waarop ik dreigde te verdrinken hield het schrijven me boven.
In dagboeken, blogberichten, gedichten of verhalen. Of bij het schrijven van de mooie namen van mijn kinderen op hun brooddoos.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Als bij dag de nacht verdwijnt

Bekruip me niet meer langer nu
ik ken je al, ik trek je aan
je lijkt een vriend maar wil me vloeren
je bent het kind dat me wil slaan
Ik ken je nu, ik liet je al
met hangend hoofd
mijn tandvlees zien
Hoe vaak liep ik nu al verloren?
zocht ik een uitweg in mijn pen
omdat jij Angst, me liet geloven
dat jij deel bent van wie ik ben

Hierboven post ik één gedicht en één illustratie van mijn nieuwe bundel “Als bij dag de nacht verdwijnt”, een boekje met 64 pagina’s vol gedichten en illustraties.

Het boekje kost 10 euro (+ eventueel 2 euro verzendkosten) Stuur me een mailtje als je er graag eentje wil: sandrine.lambert@telenet.be

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS