Nieuwe wereld

Dagelijks kwamen er tientallen bussen vol kinderen aan. Dagelijks verlieten tientallen halflege bussen de parkeerplaats. Wisten ze dan van niets? O, ze wisten het wel degelijk, maar verlokking kan sterk zijn.
Van het piepen, dat de muziek overstemde, ging al dreiging uit. En ook het gifroze snoepgoed voorspelde niet veel goeds.
Alleen van de lange wachtrijen ging geruststelling uit. Iedereen wou het dus echt. De kinderen waren dapper genoeg om zich op attracties te wagen die drie keer overkop gingen, zonder dat er ook maar iemand vastgemaakt werd. En ook al zagen ze tijdens het wachten hoe er kinderen uit het treintje vielen, dit was precies wat ze wilden.
Wat er met de gevallen kinderen gebeurde was onduidelijk, maar er werd gefluisterd en geroepen dat dit pretpark de toegangspoort was tot de nieuwe wereld. Waar konijnen groot waren als paarden, maar veel zachter om op te rijden. Waar alles eigenlijk zacht was, en niemand ooit geniepig.
(gewoon een schrijfseltje om de dag mee te beginnen)

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Nieuwe online cursus Portret tekenen

 

Zelf zou ik niet zo gauw beweren dat Portrettekenaar een beroep met toekomst is, die slogan heb ik niet zelf verzonnen… Maar ik heb wel heel hard mijn best gedaan om er een boeiende cursus van te maken! Voor iedereen met interesse in het tekenen van portretten:

https://www.centrumvoorafstandsonderwijs.be/cursus/portrettekenen/tportek?fbclid=IwAR1OQlpAOtOkVB7Of6wndt3tI-YxiXSXYQWglJqI2jiurmRMeLBEp2vGi4Y

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Barbara

Ik hou van franstalige muziek, het kan me heel erg raken. Wellicht komt dat doordat het Frans mijn moedertaal is. Ondertussen spreek ik het niet meer zo goed, wat wel jammer is, maar ik heb gewoon niet meer zo vaak de kans om het te spreken. Toch blijft het de taal waarin mijn grootmoeder vloekte, waarin ik als kind met de poppen speelde en waarin ik de volwassenen aan tafel hoorde spreken terwijl ik zelf onder die tafel zat. Daar waar de ouders van veel van mijn vrienden naar Bob Dylan en The Beatles luisterden, luisterde mijn moeder naar Brassens en Brel. Maar nu nog blijf ik Franstalige muziek ontdekken die me van mijn sokken blaast. Laatst ontdekte ik Ann Sylvestre, die in de jaren 60 en 70 populair was, maar ook Ridan die nu bekend is om zijn  fijne muziek en geëngageerde maar toch poëtische teksten.

Barbara ontdekte ik via Pomme (nog zo’n ontdekking!), en het mooie lied “Göttingen”, maar dit liedje vind ik misschien nog mooier. Ik speel het op een zeer eenvoudige manier omdat ik nu eenmaal geen echte pianiste ben, maar ik geef dit lied en het werk van deze boeiende zangeres graag door.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Workshop Flora & Fantasie

In deze workshop stappen we in een wereld van fantasie en bloemen en planten.
Eerst komen we, via laagdrempelige oefeningen, tot het maken van fantasierijke tekeningen. Daarna krijg je een aantal basistechnieken mee om bloemen en planten te tekenen. Om tenslotte beide te combineren!
We werken met potlood, fineliners en aquarel. Het nodige basismateriaal is ter plekke beschikbaar.

Wanneer? zondag, 27 juni 2021, van 10.00 tot 12.30
Wie? Iedereen, geen voorkennis vereist
Waar? Steenweg op Nieuwrode 150   3111 Wezemaal, op een tot de verbeelding sprekende locatie!
Prijs? 20 euro per persoon, inclusief basismateriaal
Nog iets? Breng zelf een plank of stevig karton mee om op te tekenen
Meer info of inschrijven? Sandrine.lambert@telenet.be

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Onverwachtheid

Mijn lied, dat als de vrijheid klinkt
werd vloeibaar van verlangen
van maanden van afwezigheid
gaat het van hoog en schril
naar een gesloten zuchten
naar rauw zuchten van zin
als vruchten die nog zurig zijn
maar rijpen in de zon
verzucht ik onverwachtheid
ik wou dat dat weer kon

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Wat moeilijk is

Wat moeilijk is:
het leven
een staat die je niet vrij laat zijn
en dagenlang van felle regen
een hart dat beetjes barstend is
hoofdpijn, en gewoon
zijn
En ook dat handen helen
dat er een land is van papier
dat vliegen iets als vluchten is
maar meer op jouw manier
Dat mensen kunnen schreeuwen
op de frequentie van een zoen
en dat dwars liggen vooral gevaarlijk is
wanneer we het niet doen

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Het zweven van een klein verhaal

Muziek en beeld, dat gaat op een bijzondere manier samen. Dat stapt niet en dat kuiert niet, dat rent niet en dat hinkelt niet, het slaagt er evenwel ook niet in om te vliegen, al probeert het dat wel. Het is meer een in de wolken lopen op hele hoge stelten en dingen zien die je anders zou missen. Muziek als een paar stelten om je beeld te doen bewegen, al doet het dan wat stokkerig aan. Of beelden die het horen tonen, ofwel geluid maar dan in kleuren, het zweven van een klein verhaal.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Over hoe dromen (toch niet helemaal) als wolken zijn

Op geluk moet je niet wachten, zo wordt gezegd, je moet het maken. En zo heeft het ook geen zin om te wachten tot je dromen uitkomen, je moet ze najagen. Maar met al dat najagen, zou je soms nog vergeten om even rustig te gaan zitten. Om in de lucht te kijken naar die dromen, om er één (of twee, of drie) uit te kiezen en er naar te reiken. De kans is reëel dat je ze niet kan vangen, daarin zijn dromen als wolken, ze lijken tastbaar, maar dat is schijn. Toch, als je even verder denkt, dan voel je dat het je niet om de wolk zelf te doen is, je vindt ze mooi, je zou zelf iets van die schoonheid willen uitstralen. En dan helpt het om er even bij te gaan zitten. Je de vraag te stellen: Wat vind ik mooi? Wat is het precies dat me erin aanspreekt? Hoe kan ik dit in mijn leven integreren?

Zo keek ik ooit naar de lucht, ik zag wolken in de vorm van Brel, Brassens, Roosbeef, Amanda Palmer, Aurora, Renaud,… Ik wou ze allemaal zijn, en liefst tegelijk. De droom dreef weg, zoals wolken dat doen. Daarna bedacht ik dat ik het fijn zou vinden om met mijn schrijven ook op een andere manier te raken. Ik zocht naar heel concrete handvaten om dat te doen, ik ging erbij zitten, ik nam er tijd voor, en ik schreef mijn kleine liedjes. Er zijn van die hele kleine wolkjes in de lucht, en die mogen er ook zijn.


Dit is een van mijn liedjes

Misschien heb jij ook zo’n droom? Een schrijfdroom, een boekendroom, een iets héél bijzonders geven aan één kind droom? Begin er dan vandaag mee: www.aagvernelen.be

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS