Tussen tederheid en breken

Ik schrijf geen gedichten, ik leg eieren die meteen uitkomen.
Onmiddellijk na het barsten van de schaal huppen ze door de kamer. Het is om gek van te worden.
Daarom bundel ik, eenmaal ze in een boek zitten, keert de rust weer.
Tot het volgende ei.

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn laatste bundel heet “Tussen tederheid en breken”, het is een verzameling gedichten en een aantal tekeningen.
De cover werd vormgegeven door mijn knappe zoon.
Het boekje kost 14 euro, inclusief verzending.
Wil je er graag eentje? Stuur me dan een mailtje: sandrine.lambert@telenet.be

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Ik ben een haas
ik ren door bossen
en graaf holen
maar ben toevallig eerder klein
waardoor ik, toen ik gevangen werd
werd aanzien voor een konijn
Ik ben een haas
en niemand die mij volgen kan
ik hou van takken, wind en doornen
maar nu zit ik in het hooi
Ik ben vrij in heel mijn wezen
ik ben zo haas als ik maar zijn kan
maar toch zit ik
in een kooi

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Het is niet door langere armen en benen
dat dat andere ineens is verdwenen
de moed om zand in te slikken
kauwgom uit andere monden
of eerst nog erg vast aan een bank of een stoel
maar wel eerlijk gevonden
Een mens was nooit taaier
maar zal niet veel veranderen
dan toen, voorgestoken door anderen
met kortere benen
met een bord als een berg
Hij is alleen groter
maar dat is niet zo erg

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Kinder- en jeugdverhalen: eerste hulp bij schrijfproblemen

Kinderen en jongeren: wat een fantastische doelgroep! Maar wel een met eigen bijzonderheden, zoals de woordkeuze, het vertelperspectief of het scenario. Schreef je al een jeugdverhaal, maar ben je er nog niet de volle 100% tevreden over? Of heb je een bangelijk idee maar struikel je bij het afwerken? In deze cursus zoeken we samen naar antwoorden op jouw vragen.
We wegen de haalbaarheid van bepaalde uitdrukkingen, zoeken naar een oplossing als je ergens op vastloopt en schrappen en schaven je verhaal tot een mooi geheel.

Meer info of inschrijven voor deze cursus?
https://wisper.be/cursus/leuven/kinder-en-jeugdverhalen-eerste-hulp-bij-schrijfproblemen

 

Een cursus voor wie al jeugdverhalen schreef, maar nog op zoek is naar dat extra duwtje in de rug om ze tot een geslaagd resultaat te brengen.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Zo werden zij mollen

Er was een hond die blafte, toen ze de deur achter zich dichttrok. Er werden gordijnen opzij geschoven, maar er was niemand die wuifde. Zij droeg niet eens een handtas, maar ze liep met rechte rug. Nochtans was er niet zoveel om zich aan recht te houden. Dus, eigenlijk leek dat zinloos.
Of ze onder de grond gelukkiger zou zijn betwijfelde ze, maar het leek haar niet beter of slechter om dat toch te doen.

Soms helpt het om je instinct te gebruiken, ze ontdekte een gat en ging er als een bolletje in liggen.Daarna groef ze met geklauwde handen tot het gat een gang werd. Het gaf haar meer bewegingsvrijheid dan ze ooit had gekend.
Het duurde lang, vermoedelijk meerdere dagen voor ze ontdekte dat ze niet de enige was die ervoor gekozen had om het daglicht niet meer te zien. Toch schrok ze niet toen hij tegen haar aanbotste. Zo moest het zijn, haar leven was eenvoudig geworden.

Zozeer hadden ze de geluiden van de wereld gehaat dat hun oren al snel begonnen te krimpen. Onder de grond waren geen bussen die stopten – daarna weer vertrokken. Geen tikkende verwarming, geen zoemende lampen.
Al snel wenden hun ogen aan de duisternis, alsof ze het hun leven lang al zo gewoon waren. Ofwel hadden ze er gewoon naar gesnakt.

Zijn huid werd zacht en zwart. Soms kon ze niet aan de verleiding weerstaan om tegen hem aan te kruipen, dan duwde hij haar weg met zijn handen die steeds breder werden.
Later werd ook haar huid zacht en zwart en kon hij er niet aan weerstaan om tegen haar aan te kruipen. Dan klemde ze haar brede handen stevig om hem heen.

Ze leefden drie jaar, zelfs voor een mol is dat niet zo lang, maar ze waren gelukkig. Uiteindelijk is het dat waar het om draait.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Hopla!

Hopla, weer een nieuwe video!
Ze lijken uit de lucht te vallen, maar in werkelijkheid werkte ik er toch een volledige voormiddag aan. Was me dat een fijne voormiddag!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Wanneer er niets is dat moet

Het is vrijdagmiddag, het vooropgestelde werk voor deze week is gedaan. Morgen geef ik les, maar vandaag is er niets meer dat moet.
In mijn hoofd zweeft een verhaal dat ik zou willen vangen, ik zou een groot schilderij willen maken en ik wil ook naar de academie.
Zoveel dat kan wanneer niets moet.
Het is een gevoel dat verlammend werkt, het nodigt uit om achter de computer te zitten en naar filmpjes over Tiny House Living, Tattoo Tags en Gramma and Ginga te kijken.
Maar gelukkig lag mijn computerstoel vol met rommel zodat het makkelijker was om achter de piano te zitten.

En nu achter dat verhaal aan… of toch maar naar de academie.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Voor mij lag nog dertig centimeter
liniaal met mijn naam
en een schaar
om gommen en splitten te knippen
in haar
Nog lang niet halfwassen
nog lang nog niet klaar
nog niet eens oneerlijk
En dan was er het niets
van een bed in een kamer
en een lichaam
al zat van alleen maar
muziek

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS