Zij was niet meer dan zomerschoen
op een ijskoude dag
een beetje als één handschoen
met moeite om genoeg te zijn
wou groeien als een wintereik
maar zij bleef broos en klein
Toch, toen het daarna zomer was
met zon en bloemen en groener gras
alles rondom ging bloeien
begon ook zij te groeien

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Ontbijt met drie koekjes, oude kranten en een vogeltje dat verliefd is op een walvis

Het was zondagochtend, een dag om uit te slapen, me te vullen met koffiekoeken en al de onzin uit de bijlagen van de weekendkrant te lezen.
In plaats daarvan werd ik wakker op een ontiegelijk vroeg uur met het idee dat ik iets wou maken dat een grote somberheid uitstraalt. Ik at een ontbijt bestaande uit drie Tuc koekjes die er nog lagen van gisterenavond, en zette vervolgens  koffie en Tom Waits op.
Ik vulde de tafel met oude kranten, tekenpapier en zwarte verf.
De vrouw die ik schilderde bevocht haar demonen en Tom Waits vertelde een verhaal over een man met een vrouwengezicht op het achterhoofd. Ondertussen kwam de zon op, met gulle stralen. Tom Waits zong een lied over een vogeltje dat verliefd werd op een walvis, waarop de vrouw op mijn blad begon te glimlachen.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Omdat Jojo voor mij altijd Marie-José is

 

Er is iets met het licht van november, iets dat al halverwege oktober start.
Het projecteert beelden op mijn netvlies, over afscheid nemen. Dertien jaar geleden alweer, namen we afscheid van mama. Eigenlijk waren dat warme dagen, waarin we goed onthaald werden op de afdeling palliatieve zorgen in Tongeren. Een hecht samenzijn, onze handen op de vertrouwde handen van mama, verdomd goed weten dat we dat moesten koesteren, dat het nooit nog zou terugkomen.
Ik denk met een glimlach terug aan dertien jaar geleden. Maar in alle jaren die daarop volgden gaf het licht van november me een leeg gevoel. Die vertrouwde handen, die zie ik nog altijd voor me, precies zoals ze waren. De blauwe ogen, met net dezelfde wenkbrauwen als die van mij, kan ik nog uit mijn hoofd tekenen. Ik hoor haar stem nog, maar ik mis vooral haar goede raad. En haar slechte raad. En al mijn vragen die ze beantwoordde met andere vragen. Want ook zij had er geen idee van hoe je hoort te leven, dat gaf ze grif toe.
Ik heb niemand nodig die alles weet, maar iedereen zou iemand moeten kennen die de juiste vragen stelt.

En altijd als ik haar mis, speel ik dit liedje. Omdat Jojo voor mij altijd Marie-José is

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Illusies

Hoe de Sint vals baardend
je eerste dromen roofde
een lief de steelse blik weggaf
waar jij zo in geloofde
waarna je nooit meer vliegend werd
de hemel nooit meer zevend
en toeslag nog voldoening gaf
maar nooit nog werkelijk zwevend
Je rennend van de wereld af
om niet te hoeven voelen
zo botste tegen vrienden op
met een tafel, wijn en stoelen
Niet dat het je illusies gaf
want dat was wel gedaan
maar het gaf wel een warm plekje
om je anker aan te slaan

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Soms laat oktober lente toe
in een stuk gras dat mals is,
en alles nat van nieuwe regen
die liefdevol voorradig is
om groeien door te geven

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Binnen zijn feesten
van vlaggen en kronen
waar mensen naartoe gaan
om hun kleren te tonen
Buiten zijn bomen
met takken gespreid
en blaadjes vol leven
mooi zonder pralen
zonder om opschik
te geven

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Korte workshop: Schrijven voor kinderen – Wat voor welke leeftijd?

Je schrijft graag voor kinderen, maar je vraagt je af voor welke leeftijd je eigenlijk schrijft? Of je voelt dat je verhalen te moeilijk zijn voor je doelpubliek, maar je weet niet hoe ze te vereenvoudigen?
Dan is deze korte workshop iets voor jou. In één avond krijg je, in een reeks praktische oefeningen, een antwoord op je vragen.

Wanneer? 23 oktober, van 19.00 tot 21.00 uur
Waar? Peter Benoitlaan 2, in Kessel-Lo (op tien minuten stappen van het station van Leuven)
Hoeveel? 25 euro
Inschrijven of meer info? Via sandrine.lambert@telenet.be

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Herfst

Kom dansen in het herfstlicht
als schaduw langer wordt
en dagen korten
Laat ons de regen ruiken
spinnen zijn die kruipen
in een hoek waar niemand
bij kan
waar stof en pluizen
pluimen zijn
om in te overslapen

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Hoe je je leven best aanpakt

Malon zou willen dat ze keihard kon rennen, om dan los te komen van de grond, haar armen te spreiden en te vliegen. Haar pogingen zijn verdienstelijk, maar mensen kunnen hard op hun gezicht vallen. Gelukkig is er niemand die dat ziet.

“Hoe je je leven best aanpakt, al maakt het eigenlijk ook niets uit”, het is geen handleiding maar een novelle. Het verhaal is volkomen fictief, al is elk verhaal in de kern ook autobiografisch.

Het boek kost 12 euro, inclusief verzending. Interesse? Stuur me een berichtje, ik maak er graag een bijzonder pakketje van.

 

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS