Schuivend

Zoals je in mijn vorige bericht misschien kon lezen, besliste ik om wat te gaan schuiven in mijn activiteiten. Heel graag neem ik een beetje afstand van de wereld van de kinderboeken, nog grager bijt ik me ten volle vast in de wereld van papieren animatie.

Daarom knutsel ik momenteel aan een nieuwe website: https://papieranime.com/

Dat wil niet zeggen dat deze website verdwijnt, maar wel dat er meer activiteit zal zijn op de nieuwe.

Dat wil niet zeggen dat ik prompt stop met tekenen en schrijven, wel dat ik mijn tekenen en schrijven nu vooral wil gebruiken voor het maken van animaties.

Dat wil niet zeggen dat ik plots geen workshops rond kinderboeken meer zal geven, alles wat afgesproken was blijft. Maar gaandeweg zal ik mijn voorkeur laten uitgaan naar workshops en cursussen rond animatie.

Enfin, niets wereldschokkends of zo, alleen wat geschuif (En ook: Bezoek af en toe mijn nieuwe website!)

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Papier Animé

Het is al een poosje te rustig op deze pagina. De rek is eruit.
Een tijdje geleden besliste ik om geen kinderboeken meer te maken, dat gaf rust. Maar het nam ook een drijfveer weg. Ook was er het voornemen om me op animaties te richten. Op een niet-commerciële manier, gewoon op mijn eigen tempo. Dat laatste blijft een goed idee.

In 1998 begon ik met het maken van kinderboeken, daarna kwam een tijd van zoeken naar een uitgever, en toen kwam er het eigenlijke maken. Ik heb dat lang op een gedreven manier gedaan, tot die gedrevenheid toch sterk verminderde.
Een beetje onverwacht maakt dat ook dat het niet meer helemaal goed voelt om mensen in het maken van boeken te begeleiden. Ik voel te zeer aan dat het mijn wereld niet meer is.

Animatie bezorgt me wel de nodige adrenaline. Er is nog zoveel zoeken, maar omdat het me de mogelijkheid geeft om hierin wel nog met woord en beeld bezig te zijn, is het toch vertrouwd. Heel graag zou ik op een totaal oncommerciële manier met animatie bezig zijn, maar er moet nu eenmaal brood op de plank komen.
Daarom groeit nu het plan om alles wat ik nu doe een beetje te verleggen. Om wel nog te tekenen, te schrijven, workshops te geven en cursussen uit te werken, maar dan gericht op animatie. Op mijn manier van animatie maken.

En wat is dat dan?
Ik werk voornamelijk met papier.
Ik maak korte animaties, die tussen 1 en 5 minuten duren.
Het samenspel tussen muziek en beelden is belangrijk.
Ik werk zo analoog mogelijk, manueel teken- en knipwerk blijven de kern.

En dus dringt een nieuwe website zich op, voorlopig nog naast deze. En hoewel ik Avondrood een heerlijk woord blijf vinden, dringt ook een nieuwe naam zich op. Daar dacht ik gisterenavond een minuut of twintig over na, en toen kwam ik op “Papier Animé”. Ik ben geen twijfelaar, dus dat wordt het.
Wellicht zit je er niet op te wachten, maar toch: Binnenkort hierover meer :-)

PS: Workshops die al gepland waren gaan gewoon door, hoor! Bij eventuele twijfel, stuur me gewoon een berichtje: sandrine.lambert@telenet.be

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

November

Het is hier rustig, daar ben ik oké mee. Het is niet dat ik niets doe, maar het is nu eenmaal november.
Ik illustreer het even met dit tekstje dat ik vorig jaar schreef:

November zou een bed moeten zijn, een bed voor twee, ook als je alleen bent. Het gaat hem eerder om de grootte. Met zware dekens en luchtige dekbedden. En zo zacht als konijnenvacht.
November zou een zaklamp moeten zijn. Die je meestal uit laat, ze is er alleen voor als je bang bent.
November zou noten moeten zijn, eikels en kastanjes, maar ook cuberdons. Omdat dons lekker warm is.
Dan was er geen lopen in november, geen bus te halen, geen afspraak of vergadering.
Niemand kon er verkouden worden, en werd je dat wel, dan bleef je in bed (en werd je dat niet, dan ook).
Dan zou ik van november houden. Ik zou me er al op verheugen als de zomer heesheid brengt, als het feest gewoonte wordt.
Dan zou december als november zijn, met een zacht ontwaken in januari.
   Dus ik steek de kachel aan, ook al nam ik me gisteren nog voor om dat alleen ‘s avonds te doen. Vandaag moet ik nergens heen, ik blijf in mijn huis, ik graaf me in in woorden en ik ga tekenen. Ik zet koffie, ik maak soep, ik speel piano. Nu al wentel ik me in deze dag. Morgen wordt weer drukker, maar vandaag zal ik eindeloos laten duren.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Oktober

Er wacht nog wat oktober
voor het dagen van de kou die komt
er zijn nog paardenbloemen
wat klaver en een stokroos
Er zijn de kaders die we maakten
rond dagen die soms goudgerand
een week opklaren
En avond is niets anders dan
het ophaken van de dag
Ochtend is verwachting
de tekening die gomsel wordt
in een leven vol herhaling
maar soms toch wat te kort

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Zwellen

Het overkomt me wel eens, zo’n gevoel van trots. Om een nieuw boek, een filmpje, een geslaagde workshop, het halen van een deadline,… Het is zo’n gevoel dat je zou moeten kunnen inlijsten voor dagen zonder. Want hoe snel is het weer weg, en soms duurt het ook even voor het zich opnieuw aanmeldt.

Het overkomt me ook om trots te voelen over iemand anders. Als mijn lief verhalen schrijft of tekent, op het werk van een van mijn cursisten, of op mijn kinderen. De trots op mijn kinderen is het sterkst gevoel van trots, ook al is het frequent. Ik voel het als ik zie dat ze hun rommel opruimden zonder dat ik het vroeg, tijdens een gesprek waarin ik me verbaas over hun inzichten, of gewoon, als ik hun schoenen in maat 43 bij de trap zie staan (god, wat zijn ze groot geworden!).

Dat soort trots voel ik ook als ik zoon Maano zie acteren, of als zoon Kamiel me zijn manuscript laat lezen. Of als hij een van zijn schitterende tekeningen toont.
Ach, zo’n moederhart, het zwelt wat af.

 

 

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Omkeren

Hier blijf je met je zitten
een buik van stenen vol
Het is te koud om te gaan slapen
te kil om vriend te zijn
En ook ik mis nu wat schouders
en zelfs mijn armen zijn te klein
Weet jij nog wat we deden?
wat leven nu zo zwaarder maakt
wat er plots aan je stoel ging kleven
zodat je niet meer bij me raakt
Laat ons gewoon omkeren
naar het leven kijken als naar een spel,
alles wat moeilijk is negeren
Misschien lukt alles
dan weer wel

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Wild dromen

In mijn wildste dromen wordt mijn tiny house een animatiestudio. Voor heel kleine, heel eigenzinnige producties, die wel wereldwijd bekeken worden.
Dan groei ik als filmmaker, mijn beelden worden steeds sterker, en steeds meer eigen. Mijn muziek wordt een genre op zich en de opnamekwaliteit wordt op zijn minst aanvaardbaar. En ik breng mijn poëzie in beelden en in muziek.
Een mens mag dromen terwijl hij kleine stappen zetten, het maakt de tocht leuker.

 

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS