Visé

Vandaag ging ik nog eens naar Visé, het stadje waar ik als kind mijn zondagen vaak doorbracht.

Alles is anders zonder zondag
nu de taart nog maar een beeld is
dat zich voegde in mijn hoofd

Ik dacht dat honden
hier in cirkels bleven lopen
en altijd rondom mij
was het mijn opa die ze meenam
voor altijd
met mijn oma om zijn arm
om niet te breken op de grond
woelde in herinneringen
zoekend naar de zindering
die ze in haar leven toen
niet meer waarachtig vond

Nu zijn de muren vreemden
de straten maar van steen
maar plaatsen die zich in je graven
daar ga je altijd opnieuw heen

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Wij zijn de dingen die we niet begrijpen:
Hoe tijd niet meer dan draaien is
van Aarde om de zon die schijnt
Waarom we ons met anderen delen
onszelf een tijd kunnen vergeten
om als we dan volkomen zijn
opnieuw ruw af te breken
Waar bloed uit voortvloeit
wat na ons zijn
en leven is
Wij zijn de dingen die we ijdel raden
zo menselijk verbeelden we
en slaan de bal toch mis

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Ik zie me lopen op de horizon
en lijk een hoofd gegroeid
sinds ik hier vastzat
in de rilling van reclame
in nalopen van wie
het al gemaakt heeft
volmaakt, al bijna
zonder doel
Ik plukte tranen uit mijn stem
en toonde hen de zachtheid
van mijn wangen
Ik zie me lopen in mijn twijfel
maar ik ben niet meer
gevangen

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Met een vlieger naar de maan

Er hing weer een sfeer om aan iets nieuws te beginnen in de lucht.
Een ei dat ik kwijt moest. Maar als kip zou ik niet deugen, want ik heb de gewoonte om altijd een aantal van mijn eieren in de koelkast te plaatsen.
Nu haalde ik er eentje uit. Een verhaal dat ik al even geleden schreef. Het verhaal van een kind dat zijn vader mist. Een fictief verhaal dat opgebouwd werd uit autobiografische elementen.
Ik ging op zoek naar een beeldtaal die meehelpt met vertellen. En nu herbeleef ik alles met nieuwe beelden.

De titel van het verhaal is “Met een vlieger naar de maan”
Onder de illustratie kan je alvast een fragmentje lezen.

 

Met haar lijstje in de hand duwde tante het karretje voort. ‘Als ik me niet goed voel blijf ik even staan om te ademen,’ zei tante.
Ik knikte. Ondertussen wist ik dat die rare uitspraken bij haar hoorden.
We kwamen bij de ontbijtgranen en ik merkte dat tante vertraagde.
‘Kies maar,’ zei ze met gesloten ogen.
Ik nam een doos zoals we er thuis ook een hadden. Nog even bleef tante staan. Om te ademen. Daarna liepen we verder. ‘De muziek staat hier altijd zo luid,’ zei ze.
Toen ik de kar van haar wou overnemen, schudde ze het hoofd. ‘Ik hou die liever vast zodat ik niet val.’
Er stond een lange rij bij de kassa. ‘Als ik me slecht voel ga ik al naar buiten,’ zei tante. Ze gaf me alvast haar bankkaart. ‘De code is vier maal 1, dat is niet zo moeilijk.’
Ik keek naar de volle kar en hoopte heel hard dat tante bij mij zou blijven.
Pas toen wij aan de beurt waren zag ik haar glimlach.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Vierkant

Piano spelen doe ik dagelijks.
Soms, als ik moe ben, doe ik het om het in de vingers te houden.
Soms, als ik niet moe ben, doe ik het om weer nieuwe dingen te leren. Om te zoeken naar een eigen geluid.
Soms is het een uitlaatklep. Omdat de wereld me te snel draait, en te vierkant.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Niets wijst op het verglijden van tijd
niet de zon die hoger opklimt
geen wolk die verder gaat
Alleen jouw tranen op mijn wang
En dan een eeuwigheid

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Schilderen op toiletpapier

Het was één van de kleuters die ik begeleidde die graag eens op toiletpapier wou schilderen. Ik vond het geen geweldig idee, maar wou het toch ook niet zomaar afslaan. Gelukkig maar, want eigenlijk geeft het wel goed.
Wat je nodig hebt: waterverf en water, penselen, papier en toiletpapier

Opnieuw met een streepje eigen pianomuziek.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Lijstjes van 10 tot 1

Op de fijne blog van Kathleen Verhetsel, ontdekte ik dit stokje: http://verbeelding.org/2018/03/03/van-10-naar-1/
Het gaat erom lijstjes te maken van 10 tot 1. Ik ben dol op lijstjes! Dus vond ik het wel een leuk idee om dit ook even te doen

10 dingen over mezelf
Creatieveling
Levenslang dansles
Tattoo collector
Strabisme
Waalse roots
Fan van films van Aki Kaurismäki
1 meter 64
Moeder van twee zonen
Paniekaanvallen
Bang voor honden

9 dingen die ik leuk vind
Vrienden
Piano spelen
Zingen
schrijven
Tekenen
Dansen
Rode wijn
Boeken
Lijstjes

8 dingen die ik niet leuk vind
Lawaai
Tl-licht
Een vol agenda
Sneeuw
Als iemand lang praat, zonder pauze
Wachten aan de kassa
Naar de kapper gaan
Zware rugzakken

7 plekken waar ik graag ben
Thuis
Gitan
Trein
Boot
Engeland
Singapore
Visé

6 manieren om mijn hart te winnen
Gulzig zijn
Tegenstellingen (uitbundig en stil; zwart haar en blauwe ogen. bang maar dapper,…)
Ondernemend zijn
Stilte toelaten in een gesprek
Voluit durven zingen of dansen
Een kampvuur maken en me omarmen

5 plaatsen waar ik nog/terug heen wil
Noorwegen
India
Singapore
Visé
Lens-Saint-Remy

4 dingen waar ik niet zonder kan
Vrienden
Boeken
Leesbril
Rode wijn

3 lievelingsliedjes
Fish and bird – Tom Waits
Warrior – Aurora
Style it takes – Lou Reed en John Cale

2 wensen
Volop leven
Contact voelen met anderen

1 laatste woord
Adem

 

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Respectabele leeftijd

Er zijn dingen waarvan ik vind dat ik het recht heb om ze niet te doen. Dat lijstje van dingen groeit met mijn leeftijd mee. Het gevoel dat ik erbij heb is: Op mijn respectabele leeftijd heb ik het recht om te beslissen dat ik dat niet doe.
Eén van de dingen waarvan ik al min of meer beslist had dat ik ze niet wou doen, was praten in mijn video’s. Ik maak die filmpjes dolgraag, maar vond het toch altijd wel veilig om me er een beetje anoniem in te gedragen.
Tot ik ineens merkte, als ik naar video’s van andere creatievelingen kijk, dat ik het irritant vind om niet te zien wie me iets uitlegt. Door daar op te letten, besliste ik ineens dat ik toch eens moest proberen om een beetje te praten in mijn filmpjes. O ja, ik vind mijn stem raar als ik me hoor spreken. Maar kom, wellicht is dat voor iedereen zo.
Dus, hierbij: Het eerste filmpje waarin ik spreek en waarin mijn gezicht duidelijk in beeld komt. Zonder filters of vervagen, want op mijn respectabele leeftijd heb ik het recht om er geen twintig meer uit te zien.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS