Twaalf

 

Ik was al twaalf toen ik ontdekte
dat ook baby’s sterven
tot dan had ik alleen verdriet
om vissen en een kat

Ik was twaalf toen mama zei
dat ik maar deo moest gaan smeren
en ze me ook wat uitleg gaf
over het scheren van mijn benen

Ik was pas twaalf toen iemand vroeg
of ik nog wel een boterham zou eten
omdat mijn rokje krapper zat
Dat is al eventjes geleden

maar ik ben het niet vergeten

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Lieve schildpad

Je beweegt nog amper, je laat je eten staan, je bent bijna in winterslaap.
Alleen als je mij ziet richt je je op. Je lijkt zo blij zonder te lachen.
En ik wou dat ik je aaien kon, of tonen dat ik je graag zie. Maar een waterschildpad aai je niet. Je geeft ze eten en je houdt haar water schoon. Dat is ook graag zien, maar zo zijn we het niet gewoon.
Rust nu maar, tot als de lente komt. Dan laat ik je los in de tuin, en dan kijk ik naar je kruipen.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Zwaarte

Dus, je verwachtte een avond
van behagen en blijheid, en hemelse drank
kreeg een tafel
vlak naast de toiletten
en werd ziek van de stank

Je miste de trein
naar een vriend
een molen met eenhoorns
de job van je leven
uitbundig applaus
een uur van vergeten
De koude die volgt wordt onthaald
door schouderophalen, maar
hoe kunnen zij weten?

Je blijft met een zwaarte
die je zacht wil vergeten
stopt haar maar in een kooitje
geeft haar drinken en eten

Toon haar toch maar de deur
al probeert ze te blijven
ook al blijft ze nog staren
Zwaarte komt terug maar
tracht haar niet te bewaren

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Friday night

Net terug van de Friday Night Writing Party, kortweg FNWP.
Oftwel, een groep fijne schrijvers die op vrijdagavond rond een feestelijke tafel vol lekkers en wijn zitten en daar één of twee schrijfopdrachten uitvoeren.
De schrijfopdracht van vandaag was iets rond “Hebben wij wel mannen nodig?”
Ik zou ze niet kunnen missen, maar toch kwam ik tot een gedichtje dat het tegendeel beweert, en waarvan ik alleen de laatste zin een beetje meen.

Eerst knipten we hun haren
dan knepen we hun harten fijn
We staken ze in een toren
waar ze zelf eenzaam zouden zijn

De vleermuizen en duiven
moesten niet bij hen leven
die namen wij mee in ons bed
want zouden zij ons met hun lijfje
niet nog meer warmte kunnen geven

Nu laten zij hun vlechten groeien
tot een prinses hen daar komt halen
om het zich daarna te beklagen
Er is veel hartzeer nodig
om wat verliefdheid te verdragen

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Over speelgoedpiano’s, Bontempi orgeltjes en aanhouders

Al dagen lang probeerde ik Life on Mars van David Bowie te spelen op piano. Maar ik moet toegeven dat het me niet lukt, het is simpelweg nog te moeilijk. Maar de aanhouder zal uiteindelijk wel winnen. Aha! Gewoon blijven oefenen.
Om me minder een loser te voelen, keerde ik daarna terug naar mijn wereldje van speelgoedpiano’s en Bontempi orgeltjes.
Ik ken niemand die beter speelgoedpiano speelt dat ik! Omdat ik niemand anders ken die speelgoedpiano speelt, maar maakt dat wat uit? Ik leerde me een liedje van Tom Waits aan, en monteerde het filmpje dat ik maakte met Shotcut. Dat is vrij nieuw voor mij, mijn vorige poging mislukte, maar nu is het wel gelukt. Hoera voor de aanhouder!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Gewoon krokodil

Er is iets nieuws op komst. Noem het een boek. Of niet.

(Klik op de afbeeldingen om ze groter te zien.)

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Oktober

Het was pas oktober
maar wij schreeuwden al samen
om een deken
om een ladder naar de zon
of was de maan niet altijd beter?
een stille plek
ver van het boze in de wereld
als die fles wijn
die dorstige dichters zo kan smaken
waarvan zij, en al hun woorden
een eigen wereld willen maken

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Dier

Ooit was ik nog een roedeldier
dat beschermde en bescherming vond
Daarna ontdekte ik een wereld
waarin alleen zijn ook bestond
Mijn blazen was maar waarschuwing
mijn kwispelen een spel
bij klauwen en bij bijten
meende ik het wel
Ik zinderde bij angstig zijn
en krijste bij verdriet
Nu nog leeft er een dier in mij
geef het een kans, verjaag het niet

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Droedelen

 

De herfst werpt takken in het rond en tikt op de dakramen van mijn atelier. De concentratie is gaan vliegen, ik probeer die te hervinden door te droedelen. De verwarming blijft nog even uit, liever warm ik me aan muziek.
Ik probeer te hard, en ik zoek. En wie zoekt kan niet verrast worden door wat hij vindt.
Na een uurtje heb ik een tekening, het is niet veel, maar het is toch al wat.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Soms mis ik haar nog, moeders gaan nooit voorbij

 

De tuin is weer zo kaal nu
aardappels in kratten liggen
Wij samen aan het keukenraam
De tuin is weer zo kaal, zeg jij
Ik voel je eenzaamheid
Maar wij doen zeepsop bij de wijn
beleven afwassen als spreken
snijden een week in dagelijksheid
al zijn de messen nog wat vuil
Jij wast ze, en ik droog ze af
als luisteren en praten
Het zijn geen tranen in de kuip
het is maar afwaswater
Ik voel de handdoek nu nog nat
en ik mis het kale van de tuin
van toen ik jou nog had

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS